Tá Tórður Jóhannesarson gekk á Fróðskaparsetri Føroya frá 1994 til 1998, skrivaði hann høvuðsritgerð um føroyska táttayrking - frá teimum elstu táttunum, sum eru varðveittir, til V4-sendingarnar hjá útvarpinum fyrst í sjeytiárunum. 

Nú hevur Sprotin givið út tvær bøkur eftir Tórð Jóhannesarson, sum lýsa táttayrkingina frá bóndasamfelagnum heilt upp at okkara døgum. Fyrra bindið, sum er 350 síður, er søgan um táttaykringina í Føroyum, og í seinna bindinum endurgevur høvundurin á 425 síðum ein hóp av tættum. 

Tættir hava ikki fingið nógva rúmd í føroyskum bókmentasøgum, men veruleikin er, at kvæði og tættir í høvuðsheitum hava verið skaldskapur føroyinga á bundnum máli í hundraðtals ár, sigur høvundurin.

Fólk kundu fyrr í tíðini fáa tátt, um tey høvdu gjørt okkurt stuttligt ella skeivt, og táttayrking var tí eitt slag av uppaling ella sosialum eftirliti, sigur Tórður Jóhannesarson. Eisini nevnir hann, at mong meta tættir sum eitt slag av føroyskari happaramentan. 

Turið Sigurðardóttir og Allan Dalsgarð ummæla hesaferð. Tey halda, at bókaverkið er eitt stórt og virðismikið yvirlit yvir táttayrking frá gomlum táttayrkjarum sum Sjóvarbóndanum og Nólsoyar Pálli til kabarettirnar í dag. 

Allan greiðir frá sínum royndum at spæla kabarettir, og Turið sigur søguna um Ánaniasar tátt frá 1700, sum er fyrsti uppskrivaði táttur í Føroyum.

Rúni Jákupsson lesur brot úr fyrra bindi.

Uni Arge leggur til rættis.