Skrá ljóð

Heimsins størsta vatn fer um tvey lond við ymiskum kulturi og ognarrætti. Allan vegin fram við 2.800 kilometra langa bakkanum er hellan frá forkambrisku øldini nektað. Umhvørvisárin eru, men reint og óspilt er enn báðum megin bakkan. Veðurskiftini á vatninum eru stór. Ríkt djóralív er á landi, har tað altíð angar av trøum og øðrum vøkstri. Upprunafólkini rópa vatnið Gitche Gumee. Søgan rundanum er gomul eins og pátrúgvin. Menniskju uppihalda seg við Lake Superior fyri at finna frið. Tað eydnast hjá onkrum.

Saman við skiftandi gestum og paneli verður tikið saman um vikuna, ið fór. Talan er um eina hugnaliga leygardagssending, har huglagið er "kaffi og morgunbreyð kryddað við eitt sindur av djúsi".

Vit hoyra sangir úr trimum nýggjum úgtávum í dag, hvør í sínum lagi av høgari góðsku. Og so minnast vit eisini tríggjar mætar sangarar og sangskrivarar, sum eru farnir í annað ljós, ein teirra tó fyri fimmti árum síðani.

Fyrsti gesturin í Meg minnist í heyst verður Petur Simonsen úr Fuglafirði. Eitt av hansara áhuga-málum er søgan um ítróttin í heimbygdini. Menn spældu fótbólt á sandinum um aldarskiftið 1900, men stovnaðu ikki felag fyrrenn í 1938, tá eiðismenn, leirvíkingar, fuglfirðingar og gøtumenn spældu eina vetrarkapping. Í 1946 fekk felagið navnið Ítróttafelag Fuglafjarðar. Petur er sonur Sigurð úr Sandavági og Marthu úr Leirvík. Tey fluttu í 1936 úr Vestmanna til Fuglafjarðar. Um sama mundið búnaðist ætlanin um at byggja skipið ”Vón” á Tórshavnar Skipasmiðju. Skipið var liðugt í 1940 og var í fyrstani leigað íslendingum.