Skrá ljóð

Í dag senda vit annan part.

Og í hesari stuttrøðini lýsa vit samfelagsligi støðuna úti og heima, jazztónleikin, ið stendur í fagrasta blóma, nýbrot í hesum tíggjuáraskeiði, føroyskar bókmentir og myndlist, eins og altjóða rák, tá talan er um arkitektur.

Evnið í hesi sendingini er longsul. Rithøvundurin hugleiðir, meðan hann gongur ein túr úr Marknagili oman í býin. Vit hoyra tann svenska sangin ”Till Østerland vill jag fara”, tann íslendska ”Nu andar suðrið” eftir Jónas Hallgrímsson og vit hoyra kórið hjá Donkossakkunum syngja um tann æviga longsulin hjá russarum eftir frælsi. At enda hoyra vit ein av Fredmans Epistlum eftir Carl Michael Bellmann, sum endar við at tann gitna Ulla Winblad liggur í fasta svøvni

Sannroynd er, at vit kenna øll nøvnini á ymsu prestunum, men hvør er menniskjað og hví hava tey valt júst tað lívsleiðina.