Øssur Winthereig misti foreldur og beiggjar tíðliga í lívinum. Í dag er hann ólekiliga sjúkur við krabbameini. Hann ræðist ikki deyðan, men hann hugsar um tey, sum sita eftir
/var/www/kvf/sites/all/themes/bootstrap_subtheme/entity_render/node--media_audio.teaser.tpl.php/var/www/kvf/sites/all/themes/bootstrap_subtheme/entity_render/node--media_audio.teaser.tpl.php/var/www/kvf/sites/all/themes/bootstrap_subtheme/entity_render/node--media_audio.teaser.tpl.php/var/www/kvf/sites/all/themes/bootstrap_subtheme/entity_render/node--media_audio.teaser.tpl.php/var/www/kvf/sites/all/themes/bootstrap_subtheme/entity_render/node--media_audio.teaser.tpl.php/var/www/kvf/sites/all/themes/bootstrap_subtheme/entity_render/node--media_audio.teaser.tpl.php
Í 10 ár hava fólk samlast í einum sorgarbólki í Havn hvønn leygardag fyrrapart klokkan 11. Tey møtast við Tórsbreyt, og ganga so í ein tíma ymsar túrar
/var/www/kvf/sites/all/themes/bootstrap_subtheme/entity_render/node--media_audio.teaser.tpl.php/var/www/kvf/sites/all/themes/bootstrap_subtheme/entity_render/node--media_audio.teaser.tpl.phpSíður
