- Munurin er øgiliga stórur.

Orðini eigur Erla úr Dímun. Í fjørheyst fluttu hon og maðurin, Janusi úr Dímun, og tey trý børnini úr Stóru Dímun til Vestmanna at búgva. Áðrenn hetta høvdu tey verið fastbúgvandi í Stóru Dímun í 12 ár.

- Størsti munurin á okkara gerandisdegi tá og nú, er nokk tann, at úti í oynni er mann ikki líka nógv stýrdur av klokku. Nú er tað soleiðis, at hvørja viku skulu børnini út úr húsinum til ítriv, tiltøk og ymiskt annað. Tað var øgiliga torført at byrja við, og kann framvegis vera ein avbjóðing til tíðir, sigur Erla úr Dímun.

Eisini maður hennara, Janus úr Dímun, heldur, at gerandisdagurin er broyttur nógv, síðani familjan flutti til Vestmanna, haðani Erla er ættað og uppvaksin.

- Í oynni hevur tú tínar planir og ikki so nógv annað at fyrihalda teg til. Her skalt tú onkursvegna planleggja dagarnar saman við øðrum, sigur Janus úr Dímun og vísir á, at dagarnir úti í Dímun tó eisini kundu kennast rokutir.

- Har er hektiskt upp á ein annan máta. Er tað hektiskt í Stóru Dímun, so er tað tí, at tú sjálvur hevur valt, at tað skal vera hektiskt tann dagin, sigur Janus úr Dímun.

Í morgunsendingini hyggja Erla og Janus úr Dímun aftur á tey tólv árini, tey búðu í oynni, og greiða frá nýggju tilveruni í Vestmanna.