Drós Ragnarsdóttir hevur í sambandi við útbúgvingina í ítrótta- og venjingarsálarfrøði kannað, hvussu áskoðaraatferð og kyn hanga saman og hvussu atferðin hjá áskoðarum ávirkar avrikið hjá kvinnuligu hondbóltsspælarunum, sum vóru við í kanningini.

- Kvinnurnar ynskja heilt greitt, at fáa tann hýrin í høllina, sum er, tá hon er full, soleiðis at rópini dríva tær framá. Men tað vísir seg at áskoðarar hava lættari við at rópa eftir monnum - kanska tí teir tola meira av kroppsliga á vøllinum. So gerast fólk meira íðin at rópa.

Hetta kann so eisini hava við sær, at áskoðarum dámar betur at fara til mannfólkadystir - umframt at støðið er nakað hægri hjá monnunum, leggur Drós afturat.

Víðari sigur Drós, at kvinnuligu leikararnir fáa orku og yvirskot av áskoðarafjøldini, tá hon heldur við teimum, men smáu forholdini í Føroyum kunnu hava við sær, at áskoðararnir fáa ognarkenslu av liðnum og halda seg hava rætt til at viðmerkja og koma við góðum ráðum.