Vit heiðra fólk, men fagna teimum

At fagna, heiðra, lova, prísa, rósa, virða, æra ...

Hóast hesi orðini minna um hvørt annað, so taka summi teirra hvønnfall og summi hvørjumfall.

• Vit heiðra, virða og æra hann og hana (hvønnfall).
• Vit fagna, lova, prísa og rósa henni og honum (hvørjumfall).

Tað er serliga orðið, heiðra, sum ofta verður brúkt við hvørjumfalli í staðin fyri hvønnfalli:

Vit heiðra tey fólkini, sum hava útinnt okkurt bragd; ikki teimum fólkunum.

Men vit kunnu fagna teimum fólkunum, sum hava heiður uppibornan. 

Heiður er eintalsorð

Orðið heiður er bara til í eintali.

Tað ber tískil ikki til at tosa um fleiri heiðrar.

'Ársins ítróttaheiðrar' hjá ÍSF skuldi heldur itið 'ársins ítróttaheiður' ella 'ítróttafagnan' - eisini hóast tey eru fleiri, sum fáa eina viðurkenning.

Og í staðin fyri at siga: 'Heiðrarnir, ið verða latnir, eru:' ber til at siga soleiðis: 'Hesi verða heiðrað:'