Venjing á arbeiðsplássinum er eitt arbeiðsmarknaðarmál

Átta tímar á einum kontórstóli framman fyri einum telduskíggja.

Soleiðis sær ein vanligur arbeiðsdagur út hjá nógvum føroyingum.

Og júst tí er umráðandi, at starvsfólk hava møguleika at venja í arbeiðstíð. 

Tað heldur Magni Mohr, sum er professari í fysiologi og hevur stórt innlit í, hvussu ymiskir venjingarhættir og rørsla sum heild ávirka okkum. 

Í útvarpssendingini, Heilsuhornið, tosar Magni Mohr um týdningin av rørslu hjá starvsfólkum, sum sita ein stóran part av arbeiðsdegnum. 

- Flestu okkara hava ein gerandisdag, har vit eru nógv á arbeiðsplássinum, og vit hava ein livihátt, sum gongur nógv ímóti tí fysiologi, sum vit hava, sigur Magni Mohr og vísir á, at ein óvirkin lívsstílur hevur avleiðingar:

- Vit síggja, at tað er eitt tætt samband millum vágan fyri teimum stóru fólkasjúkunum, og hvussu óvirkin mann er kroppsliga, sigur Magni Mohr.

Sambært honum átti tað at verið ein sjálvfylgja, at starvsfólk, ið sita ein stóran part av gerandisdegnum, fingu møguleika at røra seg í arbeiðstíð:

- At kunna vera virkin og at kunna venja á arbeiðsplássinum er eitt arbeiðsmarknaðarmál. Tað er nakað, sum arbeiðsmarknaðurin eigur at taka upp í mun til vága fyri sjúku, sigur Magni Mohr.

Hoyr samrøðuna við Magna Mohr í Heilsuhorninum