Inntøkan ávirkar miðlanýtsluna

Afturgongdin í búskapinum ger, at fólk hugsa um, hvussu nógvar pengar, tey eru sinnað at brúka upp á miðlanýtslu: 

Fólk vilja fyrst og fremst gjalda fyri grundleggjandi infrakervið og sjónvarpstilfar. Sostatt hava breiðband og fartelefonhald, røðir og filmar, sum eru at finna á altjóða stroymingartænastunum, og programmini á public service-rásunum týdning fyri brúkaran, sigur svenski professarin. 

Hinvegin minkar hugurin í krepputíðum at rinda fyri hald hjá miðlum, sum varpa tíðindi, tónleik ella telduspøl og hjá miðlum, sum viðgera einstøk evni ella ítrív:

Tíðindamiðlar hava torført at røkka ávísum brúkarum

Miðlar, har tíðindini á heimasíðuni eru aftan fyri ein gjaldsvegg, hava torført við at fáa haldarar í tí stóra bólkinum av fólki, sum frammanundan eru ivingarsom um tað at gjalda fyri tíðindi. Hesi fólk halda, at tað er prinsipielt skeivt at rinda fyri tíðindi, sum hava samfelagsligan týdning. Tey gerast ofta ørkymlað og tortryggin, tá tey uppliva, hvussu tíðindamiðlarnir spíska yvirskriftirnar fyri at draga haldarar at sær, greiðir Lars Nord frá.

Í staðin fáa hesi síni tíðindi frá sosialum miðlum og public service-rásum:

Lurta eftir allari framløguni hjá Lars Nord niðanfyri: