Odvør vann jólakurvina

Odvør á Lakjuni í Fuglafirði vann stóru jólakurvina frá morgunsendingini.

Í desember hava morgunlurtarar verið við til at skriva søgur, hugleiðingar og yrkingar, sum síðani hava verið í lúkunum í GMF-jólakalendaranum.

Áhugin at senda inn tilfar til kalendaran hevur allan mánaðin verið sera stórur.

Øll tey, sum fingu sín tekst lisnan upp í morgunsendingini, vóru við í dráttinum um eina stóra jólakurv við ymiskum søtmeti.

Fríggjamorgunin 19. desember bleiv drigið, og vinnarin gjørdist Odvør á Lakjuni.

Hugleiðingin, hon hevði skrivað, var at finna í lúka nummar 17, og orðini, sum teksturin skuldi innihalda, vóru Snæfall og asfalt:

Í ár havi eg hvørt kvøld í des. sitið og fylgt jólakalendaranum í KVF – og hvørja ferð hugnaliga kavamyndin av bygdini “Snæfall” kemur á skermin, fái eg eitt “flasjbakk” til míni barnajól 😉 – og tá eg hugsi um míni barnajól, so er tað fyri mær, sum hyggi eg inn í eitt hugnaligt, gamalt jólakort – Tað var altíð kavi og frost upp undir jól ... og man tað bara vera eg sum minnist tað soleiðis? - hvítt og fagurt, so langt sum eygað sá. Tað frysti, og kavin lá og glitraði í norðlýsinum.

Og norðlýsið sóu vit ofta á hávetri, har eg búði ... langt uttan fyri lóg og rætt – bara ein gøta og ein smalur grús-vegur onki asfalt og bara ein gatulykt!

Og eg havi hug at fara inn í jólakortið og uppliva, at vit spældu í kavanum - og vit høvdu alla verðina at spæla okkum í – bæði tíðliga og seint – Vit bygdu kavamenn, gjørdu kavaholur og kavaeinglar, vit sletaðu og koyrdu sparkara, vit ótu kava, serliga tann, sum hefti seg í bollum upp í okkara ullintu klæðir. Vit vóru jú í heimabundnum frá innast til uttast – undirklokku við páfuglamynstri, mynstrutum troyggjum, ullintum gamassjubuksum, bundnum topphúgvum ella brølapum, bundnum vøttum og ullintum “pulshosum” niðri í gummistivlunum. Og var tað øgiliga hált, so vóru vit í ullintum skølingum uttan á gummistivlunum.

Og ja 😊kavin festi seg upp í alt hetta ullinta í bollum. Stórum, frystum bollum – og smáum, frystum bollum. Minnist vøttirnar sum tveir stórar kavabollar 😊

Eg var so hjartans heppin at vaksa upp við einari fantastiskari ommu í húsinum. Hon plagdi at koma út á trappusteinin: “Stakklarnir! Eru tit ikki køld?- Komið inn og heitið tykkum og fáið tykkum ein góðan bita!” Minnist, tá vit komu inn, at tað var eitt øgiligt kavabollarok í ganginum, tí vit máttu pilka og rista teir av øllum klæðunum, áðrenn vøttir, pulshosur, troyggjur og alt hitt varð lagt á radiatorarnar at turka.

Á den dampur og døgg sum tá varð inni.

Og har stákaðist so omma mitt í rokanum og serveraði heitt te við mjólk í – við hvørt kakao og nýbakað rugbreyð við smør og putursukur. Og hon kundi finna uppá at siga onkra søgu – kanska var tað um Brúsajøkul, tá hann mátti fara eftir mjólk, og hvussu hann ræddist grýlurnar í Skælingsfjalli – Kanska var tað onkur onnur góð, sonn gomul søga, tí hon var røsk at siga okkum frá søgum bæði tíðliga og seint – hetta vóru sanniliga góðar og hugfarsligar stjørnuløtur.

Døgguttir sprossarútar, vát ullint klæðir sum lógu til turkingar, tendraði kertuljós, lukturin av heimabakaðum tryggleika og hugna - setti seg í okkum børn”uppá tann góða mátan” vit sótu og hitaðu okkum og høvdu pausu frá kavaspælinum.Vit føldu okkum sædd hoyrd og elskað – tað var onkur sum hevði tíð til okkum -

Ein herlig tíð 😊