Vit eiga ikki eitt oyra. Vit lata ikki eitt oyra!

Evnið í leikinum er einki broytt síðan sjeytiárini – tíverri, kunnu vit siga: stríðið hjá tí vanliga fólkinum at yvirliva og klára seg við teimum fáu oyrunum man hevur eftir, tá skatturin er farin við sínum og bankin og streymurin og oljan og alt hitt við sínum er enn líka aktuelt.

Í leikinum gera konurnar uppreistur, tá prísirnir á matvørum enn einaferð fara upp: í staðin fyri at gjalda tað, tað kostar, so gjalda tær tað tað kostaði í gjár, ella í síðstu viku – og summar gjalda enntá slett einki.

Hesar ólógligu matvørur mugu tó krógvast, fyrst fyri monnunum og síðan fyri politinum, og knappliga eru allar konur í grannalagnum uppá vegin samstundis – og allar í minst níggjunda mánað! Tað sum stendst burturúr, er hvørki meir ella minni enn ein reindyrkað farsa!