Ríkisfelagsskapstroyggjan

Tá heimurin gerst ótryggur, hava vit ofta tørv á at gera okkurt, sum kann fáa okkum at merkja, at vit gera mun, og sigast má, at nú Grønland er í brennideplinum, er ófriðurin nærri, enn hann plagar at vera.

Tað fekk Herborg Torkilsdóttir til stokkarnar, og hon hevur bundið sær eina blusu, sum ímyndar ríkisfelagsskapin fyri soleiðis at vísa á, at hon stuðlar grønlendingum í teirri truplu tíð, tey nú uppliva.

- Eg hugsaði um, hvussu óbehagiligt tað man vera at vera grønlendari beint nú. Tey ganga og liva sítt lív, og so kemur hesin stóri vandamikli maðurin úr USA og ætlar at hertaka landið, sigur Herborg.

Hugskotið við at samhugabinda er ikki nýtt, tí onnur hava eisini bundið troyggjur, men enn hevur Herborg ikki sæð nakra við føroyska flagginum, tí tær hava bara danska og grønlendska flaggið.

- Tey spyrja, um eg eri ímóti loysing, men tað er als ikki hetta, tað snýr seg um. Beint nú eru vit partur av ríkisfelagsskapinum, og tí eru øll fløggini bundin saman á hendan hátt.

Viðmerkingarnar hava verið nógvar, onkur neilig, men tær allar flestu stuðlandi, og Herborg hevur fingið fleiri fyrispurningar frá fólki, um bæði uppskift og at keypa blusuna, men hon er ikki til sølu.

Herborg sigur, at henda blusa er gjørd til sín, og at tað hevði verið ógjørligt at gjørt nakra uppskrift, tí hon hevur funnið uppá ímeðan hon bant, men hon heitir á fólk um endiliga at royna sjálvi.