Brellbiti: Sofía og djórini

Á einari trøð í Elduvík er ein barnagarður. Ella tað verður innhegnaða stykkið kallað, har høsnarungarnir hjá Sofíu halda til, meðan hon arbeiðir úti.

Uttan fyri barnagarðin gongur gásasteggin hjá Sofíu á varðhaldi, so høsnarungarnir ikki verða tiknir av rovfugli. 

Á trøðni eru eisini høsnahús til hønurnar, dunnugarður til dunnurnar, og eisini halda kalkunir og gæs til á bønum. Og Sofía eigur tey øll. 

Røturnar hálaðu hana til Elduvíkar

Sofía býr í húsunum hjá pápa sínum í Elduvík. Har býr hon sjálv, og tað hóvar henni væl. Her fær hon passað seg sjálva í friði og náðum. 

Tað var ikki altíð soleiðis. Sum ung hevur hon búð bæði í Danmark og í Australia. Eisini hevur hon búð í fleiri bygdum og býum í Føroyum. Men røturnar drógu hana til Elduvíkar. Og har fann hon ta friðsælu, sum henni hevur longst eftir. 

Kortini er hon ikki heilt einsamøll. Tí Sofía hevur djórini. Í húsinum búgva eisini hundurin, kettan, skeggdrekin, høsnarungar og fuglarnir.

At vera einabúgvi, er akkurát nakað fyri Sofíu. Tí, sum hon sjálv sigur, so hevur hon ikki sama tørv á sosialari samveru, sum onnur kanska hava.

Og tí passar náttúrukenda lívið í Elduvík saman við djórunum henni væl. 

- Eg dugi ikki at relatera til fólk sum eitt vanligt fólk. Djór eru nógv simplari. Tey lúgva ikki, sigur Sofía. 

Sendingin um Sofíu og djórini verður í sjónvarpinum í kvøld eftir Dag og viku.