Eitt joik um abba sín: Emil Kárlson er við ‘í løtuni’

‘Í løtuni’ hevur sámiski Emil Kárlson valt at syngja sangin Áddjá. Eitt joik til abba sín. 

“Áddjá merkir abbi”, greiðir Emil frá. “Tá tú joikar, so joikar tú ein persón, eitt dýr ella eitt stað. Hetta er mín joik til abba mín.” 

Joikur er ein heilt serligur sangformur í sámisku mentanini, og sum Emil sigur, so snýr tað seg um at lýsa eina kenslu, eitt minni, eina rødd, ella eina ávísa løtu. 

"Tú skalt lýsa persónin við tínum joki. Hvussu tey ganga og hvussu tey bera seg at. Abbi mín er ein róligur og fittur maður. Tað er tað, eg royni at fáa fram í hesum lagnum."

Tætt samband við abban

Emil hevur eitt serligt samband til abba sín, og sigur frá á konsertini, at hann hevur búð saman við honum eina tíð, tá hann flutti til Tromsø í Norður-Norra fyri at royna seg sum tónleikari. Emil sjálvur er ættaður úr Čávkkus, eisini kent sum Oteren á norskum. 

Tí var tað heldur ikki trupult at velja júst hendan sangin til verkætlanina 'í løtuni'. 

“Eg hevði hug at spæla á mandoluni. Tað eru tvey løg, sum eg plagi at spæla á henni. Annað er joikurin um vinmann mín Ørjan, og so er tað Áddjá,” sigur Emil. Tá hann sá, at nógv enn ikki vóru ordiliga vaknað, helt hann, at eitt friðarligt lag sum hetta passaði best til júst hesa løtuna. 

Emil Kárlson í løtuni á G! 2025

Er hugtikin av sandinum í Syðrugøtu

Tað er fyrstu ferð, at Emil vitjar í Føroyum, og hann er bæði hugtikin og glaður. Hann stórtrívist á G! festivalinum og heldur, at tað bæði líkist øðrum festivalum. Og tó, tí G! er eisini eitt sindur øðrvísi enn aðrir festivalarnir, hann kennir úr Norra. 

Emil greiddi frá at hæddarpunktið hevur heilt sikkurt verið, at síggja Eivør framføra í gjár og er hann sjálvur sera errin av, at hann eisini sjálvur sleppur at spæla á høvuðspallinum í dag. 

Men tað er ikki bara tónleikurin, sum hevur gjørt inntrykk. 

"Tað er ordiliga deiligt, at tey hava hitapottar á sandinum!" sigur hann við einum smíli. 

Hóast hann ikki heldur seg sjálvan vera nakran stóran havdyppara, ætlar hann sær kortini at leypa á bláman. Eg eri ikki nakar stórur dyppari, men um eg finni eitt gott stað, so dámar mær væl at havbaða, og eisini um veðrið er gott, fari eg gjarna útí.  

Sí upptøkuna av Emili Kárlson ‘í løtuni’ her: