Ein uppliving fyri lívið

- Tú lærir hvønn annan at kenna upp á ein heilt annan máta.

Soleiðis sigur Nikolina Jákupsdóttir Matras.

Fyri skjótt tveimum árum síðani tóku hon og maðurin, Derhard Jógvansson, tríggjar mánaðir úr kalendaranum og fóru til Nýsæland at ferðast saman við báðum døtrunum.

- Okkum dámar væl at ferðast, og tað var soleiðis, at hetta árið høvdu vit bæði silvurbrúdleyp, og eg fylti 50 ár. So ístaðin at halda stórar veitslur valdu vit at fara hesa ferðina, sigur Derhard Jógvansson.

Tað var hann, sum fekk hugskotið, at familjan skuldi ferðast minimalistiskt.

- Eg helt, tað var spennandi og lætt, um vit bara høvdu ein ryggsekk hvør, sigur Derhard Jógvansson, sum tó ikki fekk undirtøku fyri hugskotinum alt fyri eitt.

- At byrja við var eg als ikki við upp á tað, tí tað tóktist vera heilt ómøguligt. Men so kom eg fram til, at tað kanska kundi verið stuttligt at roynt. Og tað vísti seg eisini, at tað var sera praktiskt at ferðast bara við einum ryggsekki hvør, sigur Nikolina Jákupsdóttir Matras.

Teir útvið tríggjar mánaðirnar familjan var úr skundmikla gerandisdegnum í Føroyum og upplivdi Nýsæland, fingu tey fýra eina uppliving, tey ongantíð gloyma.

- At vera so nógv saman sum familja í so langa tíð, tað ger nakað. Nú hava vit minnini úr Nýsælandi við okkum, og vit práta ofta um handan túrin, sigur Nikolina Jákupsdóttir Matras, og Derhard Jógvansson leggur afturat:

- Tí hava vit eisini avgjørt, at vit heilt víst skulu aftur á onkra longri ferð einaferð, sigur Derhard Jógvansson.