Lánveitarar ongan rætt. Veiðiloyvi er ikki stál

Hvørki Føroya Realkredtittstovnur ella nakar annar lánveitari kann krevja endurgjald frá landsstýrinum, um løgmaður tekur veiðiloyvið frá garnaskipinum Anitu. Teir missa eingi rættindi. 

Sambært lógini um vinnuligan fiskiskap kunnu veiðiloyvi og fiskiloyvi ikki setast í veð.

Um Realurin hevur fíggjarligan áhuga í málinum um veiðiloyvið hjá Anitu, tí Realurin hevur fíggjað meira enn stálið í Anitu, - tað er sjálvt skipið - er vert, er tað ein ikki viðkomandi rættarligur áhugi.

Einki atlit kann tí lógliga takast til Realin ella annan fíggingarstovn í málinum um veiðiloyvið hjá Anitu.

Lánveitarar missa milliónir 

Tað sigur Vørn í viðmerkingum um hoyringarsvarið hjá reiðaríinum hjá Anitu, sum fekk ætlanarskriv frá løgmanni, har hann segði seg ætla at taka veiðiloyvið frá Anitu.

Orsøkin til júst hesa niðurstøðuna hjá Vørn er, at í hoyringarsvarinum hjá advokatinum hjá smápartafelagnum Seta, verður spurt, um Løgmansskrivstovan hevur spurt Realin, sum hevur veð í Anitu.

Missir Anita síni loyvi at fiska, kann Realurin missa fleiri milliónir krónur, verður sagt í hoyringarsvarinum. Tað kann føra til endurgjaldskrav móti landsstýrinum.

Harafturat er vandi fyri, at ein avgerð um at taka veiðiloyvið frá Anitu fer at skapa fordømi. Tí kann slík avgerðn fáa stóran týdning fyri tey, sum fíggja fiskiskip.

Men hesum vísir Vørn aftur í sínum viðmerkingum.